Category Archives: MANASTIRI

PREVOZ PUTNIKA DO PARKA MAKETA U DESPOTOVCU

Park maketa je jedinstvena turistička ponuda, ne samo opštine Despotovac, već i cele Srbije.

Nalazi se na izlazu iz Despotovca prema Resavskoj pećini, sa leve strane regionalnog puta i trenutna postavka su srednjovekovni srpski manastiri, izrađeni u razmeri 1:17 u odnosu na objekte u stvarnoj veličini.

Makete su urađene kao savršena kopija crkava u realnosti.

Park je otvoren za posetioce u periodu od 1.aprila do 1.novembra svake godine sa radnim vremenom od 10:00 do 19:00 sati.

Cena ulaznice je 150 dinara za individualne posetioce, a 100 dinara za organizovane grupne posete.

Obezbeđen je parking, a u sklopu parka radi kafe bar sa bezalkoholnim pićima.

Posetite nas i pogledajte srednjovekovnu Srbiju „na dlanu“.

PARK MAKETA ulica 9 Oktobra bb Despotovac /put prema Resavskoj pećini/

Info: +38162/409-470 

MANASIJA

Manastir Manasija je građen u periodu između 1407. i 1418. godine. Ktitor je despot Stefan Lazarević, sin kneza Lazara. Crkva je posvećena svetoj Trojici i rađen je u stilu Moravske skole. Najveći ukras Manasije su njene freske. Pored freske svetih ratnika među najlepše freske ubrajaju se proroci Geoon, Avanum i Zaharije. Bio je opasan visokim zidom sa 11 kula koji je štitio manastirski kompleks od svog osnivanja pa sve do velike seobe Srba. Manasija je bila stecište umnih monaha gde se negovala književnost i prepisivačka škola. Odatle je nastala i Resavska škola. Najveći domet je imala u doba Konstantina Filozofa, biografa despota Stefana. U manastiru je sahranjen njen ktitor.

RAVANICA

Na 11. km istočno od grada Ćuprije nalazi se ovaj čuveni hram posvećen Hristovom Vaznesenju. Ktitor je srpski knez Lazar. Period gradnje je između 1375. i 1381. god. Po stilu gradnje pripada Moravskoj školi. Najznačajnije freske su portreti kneza Lazara, kneginje Milice kao i njihovih sinova Stefana i Vuka. Po lepoti se izdvajaju i Sveti ratnici sa raskošnim i prelepim ratničkim uniformama tog vremena.

LJUBOSTINJA

Manastir se nalazi u predelu zapadnog Pomoravlja, 4 km od Trstenika. Manastir je posvećen Uspenju Bogorodice, a ktitor je kneginja Milica, žena kneza Lazara. Građen je 1388.god. Po predanju kneginja je podigla hram na mestu gde se prvi put videla sa budućim mužem, knezom Lazarom. Po arhitekturi i stilu uklapa se u Moravsku skolu. Po svojoj istančanoj spoljnoj lepoti spada među najlepše srpske manastire. U hramu su i grobovi kneginje Milice i Jefimije. Zanimljivo je da se u manastirskoj riznici pored ostalog blaga nalazila i kruna kneza Lazara. Turci su uspeli da pronađu prolaz do riznice i kruna se trenutno nalazi u carigradskom muzeju.

KALENIĆ

U selu Kalenićki Prnjavor, jugozapadno od Jagodine, nalazi se ovaj čuveni hram. Neke činjenice govore da je manastir izgrađen u periodu od 1407. do 1413.god. Posvećen je Vaznesenju majke Bozije. Ktitor je prototodovijar Bogdan sa suprugom Milicom i bratom Petrom. Po arhitekturi pripada Moravskoj školi. Slikarstvo manastira Kalenić se ubraja među najviša umetnička ostvarenja srpskog srednjovekovnog zidnog slikarstva. Najpoznatije freske su: stajaće figure Svetih ratnika, ktitorska kompozicija, scene iz života Bogorodice, arhijereji pustinjaci, svadba u Kani i druge. Ovde su 1815.godine prenesene mošti svetog Stefana Prvovenčanog iz sremskog manastira Fenek.

VELUĆE

Na ograncima planine Goč, sa severoistočne strane, u blizini sela Stopana, jugozapadno od Trstenika nalazi se ovaj zanimljivi manastir posvećen Vavedenju Bogorodice. Po predanju ktitor je despot Jovan Branković, unuk despota Đurađa Brankovića. Po arhitekturi spada u Moravsku školu, a zavšetkom izgradnje smatra se kraj XIV veka. Od sačuvanih fresaka izdvajaju se: velika freska Isusa Hrista, predstava strašnog suda, veliki praznici, stradanje Hristovo i medaljoni svetitelja.

ŽIČA

U podnožju planine Stolovi kod Kraljeva nalazi se ovaj drevni hram. Posvećen je Vaznesenju Hristovom spasu. Ktitor je srpski kralj Stefan Prvovenčani. Period građenja je od 1208.-1215.god. Po arhitekturi pripada tipu Raške škole. Freske su nažalost velikim delom uništene. Sačuvane su Raspeće, Apostoli i druge. Za likove iz freske Raspeća može se reći da se ubrajaju u najbolja ostvarenja svoga doba. Pored velike crkve nalazi se i mala crkva koja je posvećena sv.Petru i Pavlu iz XIV veka. Kada je sv.Sava izdejstvovao od vizantijskog cara i patrijarha u Nikeji nezavisnost srpske crkve 1219.god. Žiča je proglašena sedištem arhijepiskopije.Tu je vršeno krunisanje srpskih kraljeva i vladara. U crkvi se nalaze grobovi istaknutih ličnosti srpske istorije.

STUDENICA

Na 11 km od ušća reke Studenice u Ibar nalazi se ovaj najugledniji srednjovekovni manastir u Srbiji. Hram je posvećen Bogorodici Dobrotvorki Evergeti. Ktitor je Stevan Nemanja koji je i lično izabrao mesto za hram u kome je i sahranjen. Smatra se da je manastir građen od 1186. do 1196. godine. Najlepše freske potiču iz perioda svetog Save a među njima se posebno ističe freska kompozicija Raspeća. Po povratku iz Svete Gore, Sveti Sava je bio iguman manastira Studenice. Tu je napisao svoj čuveni Tipik. Po svojoj gradnji, arhitekturi, freskama, riznici i drugim umetničkim predmetima, Studenica je jedan od najintergraznijih Srpskih manastira. To je kamen temeljac srpske kulture, književnosti i umetnosti.Tu su nastala prva književna dela na Srpskom jeziku. Ovde su prvi put nastale freske sa temama iz srpske istorije. Sve freske imaju natpis na Srpskom jeziku. To je veliki spomenik univerzalne vrednosti. Najdragoceniji primerak riznice je orginalni Filigranski zlatni prsten Stefana Prvovenčanog iz XIII veka.

SOPOĆANI

Na izvoru reke Raške, 12 km udaljen od Novog Pazara, nalazi se ovaj izvanredan hram posvećen Svetoj Trojici. Zadužbina je kralja Uroša I Nemanjića. Podignut je oko 1263.godine i po arhitekturi i stilu građenja pripada Raškoj skoli. Ono što Sopoćane čini značajnim i posebnim jesu freske izuzetnog kvaliteta i lepote, sa zlatnom podlogom i prirodnim supstancama, koje su učinile boje postojanim. Zlatne folije za podloge dobijane su tako što je zlato kucano preko prirodne kože, da se nebi oštetilo. Najlepše freske u Evropi XIII veka, po oceni najpoznatijih stručnjaka, slikane su u Sopoćanima. Iako su freske bile skoro dva veka izložene udaru kiše i snega one i danas izgledaju sveže.Najpoznatije freske su kompozicija Uspenja Bogorodice, Rođenje Hristovo, Sretanje i likovi Apostola.

GRADAC

Na 20 km od Raške, sedišta srednjovekovne istoimene srpske države, nalazi se ovaj manastir. Posvećen je Blagovestima Bogorodice i popdignut je oko 1275.godine. Ktitor je kraljica Jelena Nemanjić, rođena Anžujska, inače žena srpskog kralja Urosa I Nemanjića. Podigla je crkvu u kojoj je i sahranjena.Građena je u tradiciji Raškog stila sa delimičnim uticajem Gotske arhitekture. Najpoznatija među freskama je ktitorska kompozicija sa Nemanjom i Stefanom Prvovenčanim. Tu su i slike sa biblijskim temama kao: Veliki praznici, Uspenje Bogorodice i druge.

MILEŠEVA

U jugozapadnoj Srbiji u okolini Prijepolja, u dolini reke Mileševske po kojoj je i dobio ime, nalazi se ovaj čuveni hram. Posvećen je Hristovom Vaznesenju i zadužbina je kralja Vladislava Nemanjića, sina Stefana Prvovenčanog. Manastir je izgrađen u periodu 1218. do 1219.godine i pripada Raškoj školi. Najstarije i istorijski najznačajnije sačuvane freske potiču iz perioda pre 1228godine. One su rađene u tehnici zlatnih folija i tom tipu pripada jedna od najčuvenijih i najlepših fresaka toga doba: Anđeo na Hristovom grobu, u narodu poznata kao “Beli Anđeo”. Manastir ima veliki istorijski značaj. 1337.godine u njemu je krunisan kralj Tvrtko I. U crkvi su počivale mošti Svetog Save sve do 1595.godine kada je Sinan Paša spalio njegove mošti na Vračaru. Ličnost Svetog Save neraskidivo je vezana za ovaj manastir i zajedno sa Belim Anđelom postao je i njegov duhovni simbol.

CRKVA SVETIH APOSTOLA PETRA I PAVLA (PETROVA CRKVA) U RASU, NOVI PAZAR

Nalazi se na prostoru nekadašnjeg Starog Rasa, sadašnjeg Novog Pazara. Sagrađena je krajem IX – početkom X veka na temeljima crkve iz VI veka u stilu preromanske arhitekture. Ima kružnu osnovu i galeriju. U njoj je još od vizantijskog perioda bilo sedište raskih episkopa, a od 1346. godine, raskih mitropolita. U Petrovoj crkvi su kršteni Stefan Nemanja, potonji Sveti Simeon Mirotočivi i Rastko Nemanjić, potonji Sveti Sava. Ona je u XII veku bila prestono mesto Stefana Nemanje i centar srpskih zemalja. U njoj je Stefan Nemanja održao dva državna sabora. Prvi, izmedju 1172. i 1180. godine, na kom je doneo odluku da protera bogumilsku jeres iz Srbije, a drugi 1196. godine kada se odrekao prestola u korist Stefana Prvovenčanog. Zbog istorijskog značaja i izuzetne arhitekture, Petrova crkva je spomenik kulture od izuzetnog značaja i svetska kulturna baština pod zaštitom UNESKA. Ona je istovremeno najstariji sačuvani pravoslavni hram u Srbiji.

GRAČANICA

Na 10 km od Prištine, na Kosovu polju, nalazi se ovaj izvanredni hram. Ktitor je srpski kralj Milutin Nemanjić, najveći među donatorima srednjeg veka. Posvećen je Uspenju Bogorodice. Sagrađen je 1315.godine kao poslednja građevina pomenutog ktitora. Gračanica je jedno od vrhunskih dela kasnovizantijske arhitekture i spada među najlepše evropske crkve XIV veka. Freske su prelepe i spadaju u najlepše u svom periodu. Očuvane su ktitorska kompozicija i loza Nemanjića, kompozicija Strašnog Suda, Žitije svetaca, Kalendar i dr. Manastir je imao čak i svoju štampariju u kojoj je 1570.godine štampan oktoin.

DEČANI

Na udaljenosti od oko 17 km od Peći nalazi se ovaj izuzetni manastir. Posvećen je Hristovom Vaznesenju, a zadužbina je kralja Stefana Dečanskog i njegovog sina Stefana Uroša IV Dušana, kasnije prvog srpskog cara. Nastao je u periodu između 1327. i 1335.godine. U narodu je poznat kao Visoki Dečani i predstavlja najmonumentalniju crkvu u srednjovekovnoj Srbiji. Primenjena je kombinacija romaničkih, vizantijskih i primorskih elemenata koja daje izuzetnu vrednost ovom spomeniku. U Dečanima se čuvaju unikatne relikvije iz perioda od XIV do XIX veka. Najpoznatije knjige su Svetosavksa Krmčija, Tipik Sv.Save kao i biografija života Stefana Dečanskog. U riznici je sačuvan i krst cara Stefana Uroša IV Dušana. Ovde se nalazi najveća i najlepša freska koja prikazuje lozu Nemanjića.

SVETI AHILIJE

U zapadnoj Srbiji, u Arilju, nalazi se ovaj hram posvećen Sv.Ahiliju. Ktitor je kralj iz loze Nemanjića Dragutin. Crkva je podignuta na temelju stare građevine oko 1290.godine. Po arhitekturi pripada klasičnoj Raškoj školi. Zbog svoje vitkosti i skladnosti jedan je od lepših primera te škole. Najveću vrednost predstavljaju dobro ocuvane freske iz 1296.godine. Na njima su prikazani prvi vladari iz loze Nemanjića, ktitori kraljevi Milutin i Dragutin sa kraljicom Katelinom, zatim osnivač loze Nemanjića Nemanja kao monah Simeon (kako se zvao posle odlaska u Svetu Goru) i njegov sin Rastko (u monaštvu Sv.Sava) kao i prvi srpski kralj Stefan Prvovenčani.

http://www.parkmaketa.com/

 

 


PREVOZ PUTNIKA DO MANASTIRA OSTROG

Manastir Ostrog jedna je od najvećih srpskih svetinja, koja čuva mošti Svetog Vasilija Ostroškog čudotvorca. Manastirski kompleks čine dva manastira sazidana u različitim istorijskim epohama. Gornji manastir je stariji i čine ga: crkva posvećena Vavedenju Presvete Bogorodice u kojoj počiva celebno svetiteljevo telo i crkva Vozdviženja Časnog Krsta. Donji manastir podigao je ostroški arhimandrit Josif 1820. godine po blagoslovu mitropolita Svetog Petra Cetinjskog. Centralni deo manastirskog kruga krasi saborni hram posvećen Svetoj Trojici. Na zaravni iznad Donjeg manastira 2004. godine podignuta je

ISTORIJA MANASTIRA

Nad vodoplavnom dolinom i njenom vijugavom rijekom, opletenom vijencima gorskih potoka i zelenih vrbaka, cvjetnih livada i voćnjaka, rodnih vinograda i žitnih polja, u goletnim visinama planine Ostrog, u Crnoj Gori, kao izronila iz dubina prastarog stijenja, bjelasa se Ostroška svetinja, manastir Vavedenja Presvete Bogomajke. Oko svetinje, ispod samog neba, zaštitnički i smjerno, svila se sura gromada, utočište ptica i vjetrova, duboko joj otvorivši svoja zlatasta njedra, kao da je povija u njihove guste, kamene nabore i u zavjese zelenila koje, izdižući se uz strmen stablima, žbunovima i puzavicama, završavaju u tišini manastirskih terasa, priljubljenih uz liticu.

Do njih vas, pak, uzvodi zavojiti planinski drum, uski i krivudavi rukavac moderne magistrale Podgorica-Nikšić, koji se od nje odvaja kod mjesta Bogetići. Uspinjući se preko krševitog planinskog prevoja Povije, graničnim pojasom između ljutih vrleti goletnih brda i rodne ravnice Bjelopavlića, on stranama Ostroškog Kuka uzlazi takoreći do pod sami vrh Ostroške grede.

Vijugajući strmenitim padinama, dovodi vas najprije do takozvane Donje svetinje i njenog hrama Presvete Trojice, na jednom prostranijem i zaravnjenijem visokom vidikovcu sa odmorištima, oivičenim kopljastom gvozdenom ogradom prema okomitoj strmeni i konacima sa kladencem prema prirodnom zidu od stijena sa kojima srastaju. Ne više od pola sata pješačenja ili desetak minuta vožnje automobilom potrebno vam je odatle da, penjući se uz sve strmenitije padine, izbijete na najgornju zaravan, protegnutu tik iznad vrhova šumovitih kamenih padina, duž sure gromade golog ostroškog grebena. Počinjući od posljednjeg drumskog zavoja, vjekovima proširivanog ljudskom rukom, ona u nastavku prerasta u ograđenu i razmjerno prostranu portu i na njenom kraju sužava se u stepenište pred kamenim kapijicama svetinje Gornje sa krstovima. Postajući zatim iza kapijica još uža, pretvara se najzad u terasicu od svijetlog kamena, podijeljenu gelenderom u dvije trake, i obzidanu prema ponoru zidom sa lučnim otvorima, sa kojim i urasta, na svom najužem kraju, u dozidanu pripratu pećinske Svetovavedenjske crkvice u samoj litici.

Nekoliko metara prije ulaza u maleni hram, sa terase se bočno kroz trijem odvaja hodnik, koji spratovima monaškog konaka i stepeništem, uklesanim i izidanim unutar stijene, vodi do najgornjih terasa prilijepljenih uz liticu sa lijeve i sa desne strane bijelog ostroškog zvonika – sa crkvicom Časnoga Krsta i drevnom ostroškom lozom, čudesno izniklom na mjestu na kome se u svojoj keliji upokojio Sveti Vasilije.

U samo, pak, srce ostroške svetinje, smireno položeno u podnožju visokog Krsta, u pećinski hram Presvete Bogomajke sa Časnim Moštima Svetoga Vasilija, propuštaju vas njegove malene dveri, kroz koje bez dubokog saginjanja mogu proći samo djeca i starci. A tamo, u srcu svetilišta, pred Časnom Trpezom, pod Časnim Krstom carskih dveri i ikonama Gospoda našega i Njegove Presvete Bogomajke sa Bogomladencem u naručju, smjerno povučene u stranu, uz sam zid hramovne peštere, pod pogledom Svetoga cara Konstantina i carice Jelene, Svetoga Save Srpskoga i Svetih Ratnika sa freskopisa, kao u zlatnoj lađi, ukotvljenoj u carskoj luci, tihuju vječno budne Časne Mošti Svetoga „služitelja Božijega“ Vasilija, istočnik blagodatne sile Božije.

Tu napokon dostižete svešteni ostroški istočnik jevanđelske „svjetlosti“, za kojom ste čeznuli i koja je djelima neiscrpne milosti tiho „svijetlila“ pred vama, kao i pred mirijadama poklonika prije vas, dozivajući ih sve sebi izdaleka, svjetlosti čudotvorne kojoj se radujete blagodarno, „proslavljajući Oca našega Koji je na nebesima“.

O IMENU OSTROG

Samo ime „Ostrog“ potiče od starijeg oblika srpske riječi „oštar, oštri“ – „ostr, ostri“ kao jedno od zaboravljenih imenovanja, kojima su stari Srbi i Sloveni uopšte označavali važne mikro- i makro- geografsko-istorijske, a nakon hristijanizacije, i crkveno-istorijske kote svoga postojanja: počev od „ostroga“ kao „oštrog kraja, konca, roga ili ugla“ i „ostroge“ kao „podupornja, stuba ili ljestvice“ do Ostroga kao „vrha planine i same planine“.

Najstariji pomeni našega „Ostroga, blizu Onogošta, u Gornjoj Zeti“, čiji se neistraženi tragovi slute u ostacima ruševina na lokalitetu Gradac, nedaleko od današnjeg manastira, nalaze se u poveljama napuljskog kralja Alfonsa Petog iz 1444. i 1454. godine, kao i kod Dubrovčanina Mavra Orbina, u djelu „Kraljevstvo Slovena“ iz 1601. godine.

Vjerovatno sagrađen još u vremenima, koja su prethodila knezu Vlastimiru i sinu mu Budimiru (Mutimiru), pod kojim su Prepodobni Kirilo i Metodije i njihovi učenici krstili Srbe oko 859. godine, vlastimirovićki, kasnije nemanjićki, pa, potom, i balšićki Ostrog-grad u „gornjo-zetskoj“ krajini 14. vijeka, nastavio je da živi u staroj funkciji pograničnog utvrđenja, dok ga nisu razrušili Turci.

Od Ostrog-grada na toj vjekovnoj razmeđi Pravoslavlja, na jednoj, i islama i rimo-katolicizma, na drugoj strani, kao trag je danas ostalo samo ime, koje je nastavilo da živi u imenu planine i manastira na njoj, podignutog u blizini starog gradilišta, dva vijeka kasnije, u isposničkim pećinama Prepodobnog Isaije od Onogošta i njegovih sapodvižnika sa početka 17. vijeka, blagoslovom pravoslavnog arhipastira Zahumlja i Skenderije, poznatijeg u narodu pod imenom Svetog Vasilija Ostroškoga.

ŽITIJE SVETOG VASILIJA

Rođenje dječaka Stojana Jovanovića, zbi se, prema nekima, 28. Decembra 1610. Godine, na praznik 20 000 Svetih Mučenika Nikomidijskih, stradalih od bogobornog cara Duklijana.

Ne samo rođenje, djetinjstvo i mladost, nego i mnoge kasnije godine života Svetoga oca našega Vasilija, dopuštenjem Božijim, ostadoše skriveni u vremenu, tek nejasno naslutljivi iz starih zapisa i, ponajviše, iz narodnog predanja. Zemlja rođenja Svetiteljevog – Hercegovina, zemlja je krševita, sva od uvala, vrtača, škrapa, vodoplavnih polja. Mjesto njegovog rođenja je selo Mrkonjići, a širi zavičaj – vodoplavno Popovo Polje.

Rođenje dječaka Stojana Jovanovića, od bogobojažljivih i blagočestivih roditelja Petra i Ane, zbi se, prema nekima, 28. Decembra 1610. Godine, na praznik 20 000 Svetih Mučenika Nikomidijskih, stradalih od bogobornog cara Duklijana.

Stojanovi roditelji, koji poslije njega, izgleda, djece više nisu imali, nad svojim jedincem bdjeli su kao nad najvećim blagom. U patrijarhalnom hercegovačkom selu, u kome se sirotinjski hljeb od zraka do mraka morao grabiti od kamena i ćudljivih kraških bujica i zalivati gorštačkim znojem, otac porodice odlazio bi jutrom za svojim težačkim poslovima, nerijetko ili na svoje polje ili u mobu kod susjeda ili na ispomoć kaluđerima obližnje svetinje u poljskim radovima i u samom manastiru.

Mali Stojan odrastao je najviše uz majku, ćutljivu i blagočestivu domodržnicu Anu, „onu kojoj se Bog smilovao“, kako joj i ime kazuje. Rastao je u jednoj od onih dimljivih kamenih kućica, u suvo složenim od lomljenog kamena i pribijenih uz kamenite obronke na škrtim zaravnima popovopoljskih brda, sa krovom na dvije vode, pokrivenim slamom, ševarom ili kamenom pločom, ređe daskom.

Podižući malog Stojana u ozračju zavalske svetinje, majka ga je od malih nogu zadajala pobožnošću, čistotom i strahom Božijim. Njihovi dani počinjali su i završavali se smjernim obraćanjem Bogu i zavalskoj Majci Božijoj, koljenopreklonim molitvama pred porodičnom ikonom, kao što im i svi sitni i krupni dnevni poslovi porodični proticahu, u tihoj poslušnosti i poštovanju starijih i skrušenom stajanju pred Bogom.

U onim vremenima oskudice i čestih gladi i boleština, mali Stojan zacijelo često bijaše u prilici da bude svjedok i majčine sastradalne ljubavi prema bližnjima i mnogog dobročinstva, naročito prema ništima i ubogima, koji se nezaboravno utisnuše u njegovu djetinju duševnost. Svoj veliki dug i najtopliju ljubav prema roditeljki, kraj koje provede svega dvanaestak godina svoga života i koja mu svojom tihom ljubavlju otvori srce i ispuni ga strahom Božijim, potonji Ostroški Čudotvorac nošaše u srcu vječno, sa neizmjernom blagodarnošću, sa zahvalnošću tolikom da je, dopuštenjem Božijim, gotovo tri vijeka poslije svoga upokojenja, u čudesnom javljanju otkrio njen zaboravljeni i zakorovljeni grob bez biljega pred crkvom Svetog Nikole u Mrkonjićima jednom bogobojažljivom mještaninu i predao mu ga na brigu, a ovaj ga je nakon godinu dana ukrasio dostojnim spomenikom.

O mladome Stojanu Petrovome Jovanoviću, pak, narod hercegovački pripovijedaše da bijaše ukras cijelog sela, marljivi poslenik i prvi u svakoj vrlini – u pobožnosti, dobroti, darežljivosti i lijepom vladanju, samo ne u dječačkoj pjesmi i šali. Njegov primjer poučno djelovaše na mnoge nevaljale momke u selu, koji su njime podstaknuti postali dobri ljudi. Pripovijeda se da se, radeći, povazdan Bogu molio, a kada bi osvanula sveta nedjelja ili kakav praznik, odlazio vazda u crkvu na bogosluženje. Nikada nije uzimao učešća u narodnom veselju kraj crkve i nikada se u kolo hvatao nije.

Iz straha da im Turci ne povedu sina u janjičare, brižni roditelji Petar i Ana, uprkos svoj svojoj ljubavi prema sinu jedincu ili upravo zbog nje, svjesni opasnosti, a znajući koliko je sam Stojan volio Crkvu Božiju, odluče da svoga jedinca, kao nekada Sveta Ana Samuila Proroka, i Sveti Joakim i Ana Presvetu Djevu Mariju, privedu i svojim roditeljskim blagoslovom na put monaškog iskušeništva isprate u manastiru Vavedenja Presvete Bogorodice u Zavali. Tako Stojan Jovanović od najranije mladosti, računa se – u uzrastu od oko 11 godina, oko 1662. godine, postade manastirski đak i kao iskušenik nađe se pod budnim okom i duhovnim rukovodstvom igumana Serafima Zavalca.

Nakon nekoliko godina provedenih u Zavali, Stojan nastavi iskušeništvo u Tvrdošu, za koje se ne zna pouzdano koliko je trajalo, a počelo je oko 1625. godine. Smatra se da je postriženje u monaški čin sa imenom Vasilije, i poslije izvjesnog vremena postriženje u đakonski, a kasnije i u sveštenički čin mogao primiti, po svetogorskom običaju u vrijeme posta, negdje između 1630. i 1635. Godine, sa dvadeset i pet godina života, najkasnije do proljeća 1635.

Svečani čin hirotonije arhimandrita Tvrdoškog Vasilija za mitropolita Zapadnohercegovačkog sveštenodejstvova patrijarh Pajsije na Preobraženje Gospodnje, 19. avgusta 1638. godine, kada se preobražavaju i gora i voda sa dušama ljudi pravoslavnih, na praznik koji predznamenova djelovanje novog arhipastira ne samo tokom njegove zemaljske službe u Hercegovini i Skenderiji nego i kroz čitavu potonju istoriju svoga hrišćanskog roda.

Zapadna Hercegovina bila je izložena najtežim nevoljama ratnog vremena, u kome je neprijatelj nanosio strašne udarce, a razna kolebanja i ljudske slabosti, koje se u ovako kritičnim vremenima najbolje ispoljavaju, zagorčavale su i onako tešku situaciju u narodu. Zbog nesnosnih pakosti nanošenih mu sa svake strane, a i zbog opasnosti od unijaćenja i turčenja, Sveti Vasilije nakon Tvrdoša i prigradskog manastira kod Onogošta pređe u Ostrog, gdje kao pokretač obnove ostroške obitelji sav svoj imetak stavi u službu njenog daljeg izgrađivanja i utvrđivanja, providjeći u njoj novu neosvojivu graničnu tvrđavu Pravoslavlja iznad Istoka i Zapada, koja je imala da se uzvišenošću svetosti i priziva svoga sveštenog obnovitelja i žitelja uzdigne u mjeru rasta visine Hristove i kojom je čudo blagodati Božije imalo da ulazi u ljudske živote, po mjeri vjere koja ih je do njenih visina uzdizala, bez obzira na to odakle su dolazili i kamo su se vraćali.

Duboko prožet duhom i tradicijama pravoslavnog monaštva, Sveti Vasilije osjeća potrebu da služi, da bude koristan ne samo sebi već i drugima, svom narodu, smatrajući da će se narod očuvati u vjeri i vrlinskom življenju ne toliko fizičkom borbom koliko snaženjem i kultivisanjem narodne duše, jačanjem religioznosti i morala, njegovanjem narodne kulture i svijetlih tradicija. Zato on i nastoji da njegova prvobitna ostroška pećina preraste u manastir, koji bi kao i drugi pravoslavni manastiri bio rasadnik ne samo vjerskog već i cjelokupnog duhovnog života u okolnom narodu. Međutim, važno je istaći da asketsko podvizavanje pod Ostrogom Svetog Vasilija nije odvojilo od njegovog staranja za svoju pastvu, niti od njegovih brojnih arhijerejskih dužnosti. Naprotiv, njegov podvižnički život još više je razvio narodno poštovanje prema njemu. Svetiteljski život i neumorni rad Svetog Vasilija stvorili su mu ogroman ugled među savremenicima. Narod Crne Gore i Hercegovine poštovao ga je kao Božijeg čovjeka poslanog radi spasenja svoga roda.

Zemaljski život i rad Svetog Vasilija, i kao podvižnika i kao arhijereja jedne od najvažnijih oblasti u Pećkoj patrijaršiji 17. vijeka, trebalo bi posmatrati u sklopu opštih prilika i stanja Patrijaršije onoga vremena. Jedino na taj način će moći da se shvati i pravilno ocijeni njegova lična sudbina, trpljenje i rad na dobru Crkve i porobljenog i mnogostradalnog naroda, kao i njegov značaj u duhovnom životu našeg naroda kroz vijekove.

I tako, pošavši iz manastira Vavedenja Presvete Bogorodice Zavalske, svoje vjerne Putovodilje pod Ostrogom zahumskim, preko manastira Tvrdoškog Svetog Uspenja Bogorodičinog, i dostigavši vječnu kulu svjetlilju srpskog hristoljubivog i narodoljubivog monaštva – Svetovavedenjsku carsku lavru nemanjićsku na Svetoj Gori, Sveti vladika Zahumski i Skenderijski posljednjih pet godina svoga zemaljskog života provede u obitelji Svetovavedenjskog manastira Ostroškog, djelujući iz njega širom svoje eparhije Istočnohercegovačke i prebivajući u danonoćnom molitvenom podvigu.

A kada se navrši vrijeme i Sveti dostiže kraj svoga mukotrpnog i bogosvijetlog zemaljskog puta, u subotu Svijetle nedjelje, 12. maja 1671. godine, u svojoj ostroškoj keliji „prestavi se Sveštenopočivši vladika Vasilije Zahumski i Skenderijski“, kako zapisa bezimeni monah na jednom rukopisu Ostroškog manastira, iskazujući opšte uvjerenje pastve njegove zahumske i skenderijske da se Vladika njihov bijaše posvetio još za života svoga među njima na zemlji.

Svetitelj Ostroški upokoji se u svojoj keliji, koja se u času njegovog prestavljenja osija nebeskom svjetlošću. Tijelo Svetopočivšeg Vladike Vasilija bratija manastirska, po crkvenom poretku, dostojno, sa pjesmom i suzama, sahrani u grob, na zaravni padine, ispod hrama Vavedenja Presvete Bogomajke. Iz stijene žive, pak, u visini, pod kojom ispusti svoju svetu dušu i na kojoj inače nema nimalo zemlje, ubrzo izraste vinova loza koja i do danas rađa.

Sedam godina kasnije Svetitelj se javi u snoviđenju blagočestivom nastojatelju svoga starog manastira Svetoga Luke u Župi Nikšićkoj, igumanu Rafailu Kosijerevcu, i ubijedi ga tek iz trećeg puta, oprljivši, prema snovima opreznog, kaluđera žarom iz kadionice u snu, od čega ga i po probuđenju boljaše ožareno lice, da pođe sa svojim monasima u Ostrog i da tamo, uz zajednički post i molitve i svakodnevno služenje Svete Liturgije, sa bratijom ostroškom, otvore njegovu grobnicu. A kada otvoriše Svečevu grobnicu, ugledaše njegovo proslavljeno, netruležno tijelo, žuto kao vosak i mirisavo kao bosiljak. A onda, sa trepetom i molitvama podigavši i stavivši Svetoga u Sveti Kivot, preodjenuše ga u nove sveštene odežde, i uznijevši ga uz gredu, položiše u hram Svetog Vavedenja, ispred ikonostasa, u kome uskoro bi freskopisan i najstariji Svečev lik na zidu nasuprot ulazu.

ČUDA SVETOG VASILIJA

Sveti Vasilije Ostroški je veliki čudotvorac čija su čudotvorna djela poznata i izvan granica Srpske Pravoslavne Crkve. Njegovo sveto tijelo u cjelosti počiva u ostroškoj isposnici, nepodložno zakonu truljenja, evo već više od trista godina. Crkvica u kojoj leže mošti Ostroškog Sveca ispunjena je prijatnim mirisom, koji zadivljuje svakog poklonika.

Činjenica netljenosti tijela ovog velikog svetitelja, predstavlja fenomen za sebe, koji mi hrišćani nazivamo – čudom. Ovaj se fenomen jedino može shvatiti i objasniti svetim životom Ostroškog Sveca. A život Svetog Vasilija bio je zaista život u Bogu, život sazidan po Hristu, u kome sve i sva bješe Hristos.

Još veće čudo i dokaz svetiteljstva Svetog Vasilija jeste čudotvorna moć njegovog netljenog tijela. On, koji je u svom zemaljskom životu više ličio na anđela nego na čovjeka, uzdigao je svoj duh do prestola Božijeg, a svoje tijelo obesmrtio. To sveto tijelo bilo je za vrijeme zemaljskog življenja hram Duha Svetoga, a poslije rastanka sa svojom bogočežnjivom dušom postalo je riznica blagodati Božije.

Svetog Vasilija je u našoj Srpskoj Crkvi Gospod odredio za posebnu misiju, za pomoćnika i iscjelitelja svih nevoljnih i bolnih, koji sa čvrstom vjerom i ljubavlju dolaze i pristupaju mu kao velikom čudotvorcu i Božijem ugodniku. I danas je ostroška isposnica, u kojoj se podvizavao Sveti Vasilije i u kojoj počivaju njegove svete mošti, svojevrsna Vitezda, banja iscjeljenja, u kojoj mnogi: bolesni, hromi, suhi, zgrčeni i umobolni nalaze milost Božiju i odakle svojim domovima odlaze zdravi i dušom i tijelom. Ne mogu se izbrojati razna čudesa, koja je Gospod preko njega učinio i koje svakim danom čini i pokazuje nad svakim onim koji dolazi i traži pomoć od Gospoda posredstvom ovog velikog svetitelja, velikog Božijeg ugodnika, velikog jerarha i učitelja, molitvenika, podvižnika, revnitelja svete pravoslavne vjere, Vasilija Ostroškog, po čudima poznatog širom vaseljene.

http://manastirostrog.com/


AUTOBUSKI PREVOZ

previous arrow
next arrow
PlayPause
ArrowArrow
Shadow
Slider

Najbolji način za komforan prevoz većeg broja putnika je opcija autobuskog prevoza našim autobusima, koji predstavljaju visoko kvalitetna vozila koja poseduju najviše sigurnosne i ekološke standarde čineći ih, na taj način, idealnim izborom za autobuski prevoz putnika.

Autobusi poseduju ABS, klimu, frižidere, DVD i TV za zabavu na dužim relacijama tako da uz ljubazno osoblje putovanje nećete ni osetiti.

Naš prioritet je komforan i siguran prevoz putnika, bilo da je u pitanju autobuski prevoz, prevoz kombi busevima ili manjim vozilima, zbog čega se posebna pažnja posvećuje kvalitetu vozila i profesionalnosti vozača i osoblja.

Pozovite nas i rezervišite vaš autobus na vreme!


KOMBIBUS PREVOZ

previous arrow
next arrow
PlayPause
ArrowArrow
Shadow
Slider

Kombibus vozila kapaciteta su do 21 sedišnog mesta i kompletno su opremljena da našim klijentima priušte najbolje uslove putovanja i uživanje tokom vožnje. Naša kombibus vozila su opremljena i dodatnom opremom:

  • WiFi
  • LCD
  • DVD\MP3
  • Klima
  • Komforna sedišta koja se pomeraju
  • Ozvučenje
  • Ski box, mala i velika prikolica za prtljag

Naša kombibus vozila možete iznajmiti za brze jednodnevne aerodromske transfere od vašeg teminala na aerodromu do hotela, za sve vrste vanlinijskog međugradskog prevoza, ali i organizovan prevoz putnika u Srbiji i u inostranstvu.

Kombibus prevoz u Beogradu omogućava organizovani prevoz grupa različitih veličina na različite lokacije u gradu i okolini. Kombibus prevoz putnika realizujemo u Novom Sadu, Nišu, Kragujevcu i drugim gradovima.

Sva naša vozila su prilagođena za organizovani prevoz dece, starijih lica, poslovna putovanja i organizovan prevoz zaposlenih na konferencije, seminare, radne vikende i team building programe.

Kombibus vozila iz našeg voznog parka povešće Vas i u obilazak domaćih etno sela, manastira i crkava, ali i drugih turističkih atrakcija u Srbiji i u svetu, na koncerte, utakmice, a u saradnji sa našim partnerskim turističkim agencijama spremni smo da osmislimo i organizujemo i kompletan turistički aranžman za Vašu grupu. 

Pozovite nas i rezervišite vaše kombibus vozilo na vreme!

 


IZNAJMLJIVANJE VOZILA SA VOZAČEM – LIMO SERVICE

previous arrow
next arrow
PlayPause
ArrowArrow
Shadow
Slider

Limo Service Eagle /LSE/ obavlja prevoz putnika na svim relacijama u zemlji i inostranstvu. Ova usluga je bazirana na principu od vrata do vrata bezbednim vozilima čime se putnicima pruža maksimalan komfor i udobnost.

LSE predstavlja veliku razliku u putovanju, bez obzira da li putujete u poslovne svrhe ili radi zadovoljstva.

Mi u LSE  shvatamo značaj pouzdanosti i sigurnosti i uvek obezbeđujemo komfornu i sigurnu vožnju svaki put. Pokrivajući čitav niz zemalja, u potpunosti smo posvećeni našim putnicima, kako poslovnim – koji zahtevaju najviši nivo profesionalnosti i tačnosti kao i turistima koji žele da se opuste u „malom“ luksuzu.

Usluga iznajmljivanja vozila sa vozačem uključuje:

  • Aerodromski transfer putnika: Da li Vam više odgovara da Vas vozač sačeka na aerodromu ili na nekoj drugoj određenoj adresi? Ova usluga će Vam olakšati putovanje ukoliko ste na nepoznatom terenu. Ne morate da se opterećujete sa čekanjem autobusa ili taksija, već ćete imati više vremena za opuštanje ili završavanjem drugog posla dok se vozite sa nama.
  • Iznajmljivanje vozila sa vozačem na ceo dan ili pak na više dana: Ova usluga je savršena za poslovni svet. Doživite vrhunac u udobnosti i komfora pored profesionalnog vozača koji je sa vama ceo dan. VIP opcija sa dodatkom ekskluzivnosti je takođe dostupna u našoj ponudi. Sigurni smo da ćete pronaći pravi izbor za Vas među našim vozilima.

LSE nudi uslugu iznajmljivanja vozila sa vozačem /4, 6 i 8 sedišta/. U saradnji sa našim operaterima možete organizovati jednodnevno ili višednevno iznajmljivanje vozila za prevoz putnika u Srbiji ili inostranstvu.

Pozovite nas i rezervišite vaše vozilo na vreme!


Vesti

Arhiva vesti

Translate »